ONE PIECE 912

 

https://www.youtube.com/watch?v=cX9RiWqzEA8

 

ตอนที่ 911 : การผจญภัยอันยิ่งใหญ่ในดินแดนแห่งซามูไร

บาบูน: คิ คิ!!

หมา: กรรรรร…!!

บาบูน: เคี้ยยยยย!!!

หมา: โฮ่ง!! โฮ่ง!!!

ลูฟี่: ฉันไม่รู้หรอกว่าพวกแกเป็นสัตว์ป่าพันธุ์ไหน แต่ว่า…

อย่ามาชนใส่เรือฉันอีก!! เข้าใจมั้ย!?

อ๊ะ นึกออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น!!

ลูฟี่: …เราแล่นเรือไต่น้ำตกเสร็จ และเห็นตัวเกาะแล้ว แต่จู่ๆเราก็เจอกับน้ำวนที่โผล่มาข้างหน้า

ซันจิ: คุณนามิ!! แครอทจัง!! มาเกาะฉันเร็ว!! ฉันจะพาพวกเราบินไปที่เกาะเอง!!

ช็อปเปอร์: เดี๋ยวสิซันจิ! เอาเราไปด้วย…!!

ซันจิ: ไม่เอาอะ พวกนายตัวหนักเกิน!!

ช็อปเปอร์: อย่าทอดทิ้งพวกเราเซ่…!!

ลูฟี่: กระโดดมาบนท้องฉันเลยซันจิ เดี๋ยวฉันจะตามไปติดๆเอง!!

ซันจิ: งั้นเราล่วงหน้าไปก่อนนะ!!!

ลูฟี่: อื้อ!!

เอาล่ะ!! ฉันก็ขอเผ่นบ้างล่ะนะซันนี่!! เดี๋ยวฉันจะมาตามหานายทีหลังนะ!!

หือ??

อะไรของแกเนี่ย…? จะมาเกะกะฉันจนวินาทีสุดท้ายเลยเรอะ…!! ไอ้ปลาหมึกกกกกก….

ลูฟี่: …สรุปว่า… ฉันก็มาลงเอยที่นี่งั้นเหรอ?

นี่ฉันอยู่ข้างบนน้ำตกรึเปล่า? หรือตกลงไปข้างล่างกันแน่? เอาจริงๆนี่ฉันมาถึงวาโนแล้วรึยังหว่า…?

เฮ่ย!? บีเบิ้ลการ์ดล่ะ!? ไม่อยู่แล้ว!!

ฉันทำมันหายยยยยยยยย!! ตกทะเลไปเรอะะะะะะ!?!?

ช่างเหอะ! บ่นไปก็ช่วยอะไรไม่ได้

[ ลึกเข้าไปในตัวเกาะ… ]

เด็ก: ได้โปรดยกโทษให้ข้าน้อยด้วย!! ปล่อยข้าน้อยไปเถอะ!! พวกท่านฟังข้าน้อยผิดแล้ว!!

และได้โปรดเอาข้าวคืนข้าน้อยมาด้วย!!

กุ๊ย: ไม่เลย ไม่ได้ฟังอะไรผิดทั้งนั้น

แกมีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลโคซึกิที่ชั่วร้ายนั่น…!!

นี่เป็นความผิดที่อภัยให้ไม่ได้ เราจะเอาแกไปขายที่ย่านโคมแดงดีมั้ย…หรือส่งตัวให้ทางการจับดี!? ยังไงก็เถอะ เราไม่ปรานีแกแน่ๆ

เด็ก: ข้าน้อยอธิบายได้…อุ๊บ…

กุ๊ย: หุบปากไปซะ เรากำลังทำภารกิจอยู่!!

ดูสิ! มีเรืออยู่ที่หาดด้วย!! บาบูนของพวกเราก็อยู่ที่นั่นเหมือนกัน!! มันยังเก็บไอ้โคมะอินุ (สุนัขราชสีห์) นั่นไม่เสร็จอีกเหรอ!? แบบนี้ชื่อเสียงของมันในฐานะองครักษ์ของเราก็แปดเปื้อนกันพอดี

เด็ก: อ๊ะ!! นั่นเป็นจุดที่โคมัจจิโยะไปนี่นา…!!

กุ๊ย: ดารานำ!! อย่างที่เราคาดไว้… มีเรือที่เข้าประเทศมาอย่างผิดกฎหมาย!!

ดารานำ: สมาชิกทั้งกลุ่มอยู่ครบรึเปล่า?

กุ๊ย: ฉันเห็นแค่คนคนเดียว

ฉันจะทำให้มันหลับไปด้วยยาระงับประสาทนี่ และพามันกลับไปกับเรา!! มันต้องเป็นแรงงานที่ใช้ได้แน่ๆ

หืม?

ลูฟี่: แกเป็นใครวะ!?

กุ๊ย: ไอ้เบื๊อกนั่น…

ดารานำ: …เฮ่ เกิดอะไรขึ้น!?

กุ๊ย: มะ ไม่มีอะไร…!!

กุ๊ย: หวาาาาา!!

เด็ก: ว้าว!

ลูฟี่: ชายหาดที่นี่มันหนวกหูชะมัด

กุ๊ย: บ้าชิบ…!!

บาบูน!! ค่อยจัดการกับไอ้โคมะอินุทีหลัง!! จับตัวหมอนั่นไว้!!

ไม่สิ…เรื่องนั้นไม่สำคัญแล้ว!!! ฆ่ามันซะ!!!

บาบูน: คิ!?

บาบูน: เคี้ยยยยย!!!

ลูฟี่: อะไร?

บาบูน: คิ…

ลูฟี่: เด็กดี

กุ๊ย: ทำไมถึงปอดแหกขึ้นมาวะ!!?

ลูฟี่: ทำอะไรของเธอน่ะ?

ทามะ: ทำ”อะไรเหรอ”…

ข้าน้อยขอยอมแพ้ไง!! ข้าน้อยยอมแพ้ท่านแล้ว!!

[ โอ-ทามะ ]

ลูฟี่: ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอกน่า!

ทามะ: จริงเหรอคะ…? ถ้าอย่างนั้นข้าน้อยขอรบกวนเวลาท่านสักหน่อย? นี่…นี่เป็นโอกาสแล้ว…

คิ-บิ-ดังโหงะ!

นี่! กินนี่สิคุณบาบูน!

ลูฟี่: หาาาาาา!? ดึงแก้มออกมาเรอะ!!

บาบูน: เคี้ยยยยยยย!!!

ทามะ: กรี๊ดดดด!!

ลูฟี่: ทำอะไรของเธอเนี่ย??

ทามะ: กินซะ!!

บาบูน: เคี้ยยยย!!

ทามะ: ขอมือ

บาบูน: คิ <3

ลูฟี่: หาาาาาา!? ยัยนั่นกล่อมสัตว์ประหลาดได้เหรอ!!

ทามะ: ข้าน้อยทำได้แล้ววววว!! ในที่สุดข้าน้อยก็ทำให้ “บาบูนจอมเดือดดาลแห่งภูเขา” มาเป็นพวกเดียวกับข้าน้อยได้!!!

ลูฟี่: เธอเป็นผู้มีพลังพิเศษสินะ? พลังนี้มีประโยชน์น่าดูเลย! …ว่าแต่ว่า บอกฉันหน่อยสิว่านี่เป็นประเทศวาโนรึเปล่า?

ทามะ: ค่ะ!! ท่านกำลังอยู่ที่เมือง”คุริ”ค่ะ ลูกพี่!

ทามะ: …เหตุการณ์ครั้งนี้เกิดขึ้นระหว่างที่ข้าน้อยกำลังกลับมาจากซื้อของในเมือง…

ข้าน้อยถูกกลุ่มคนชั่วที่มีบาบูนพบตัว…

โคมัจจิโยะเข้าโจมตีบาบูนเพื่อปกป้องข้าน้อย…

ลูฟี่: อ้อ นี่เองเป็นเหตุผลที่พวกมันสู้กัน

โคมัจจิโยะ: โฮ่ง!!

บาบูน: คิ!!

ทามะ: แต่หลังจากที่เกิดเรื่อง…สมบัติส่วนตัวของข้าน้อยก็ถูกริบไปหมด!! ข้าน้อยโกรธมาก…

จำเรื่องนี้ไว้เลยนะ!!! ถ้าตระกูลโคซึกิกลับมาเมื่อไหร่ล่ะก็…

…ข้าน้อยก็เลยเผลอพูดสิ่งที่เป็นคำต้องห้ามออกไป!!

ลูฟี่: …อย่างนี้เองเหรอ

ทามะ: ข้าน้อยเกือบทำให้ตัวเองต้องไปอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่อาจกลับบ้านได้อีกแล้ว!!

ข้าน้อยต้องการตอบแทนท่าน ด้วยอะไรก็ได้ ลูกพี่!!

ลูฟี่: โอ้ เยี่ยมเลย! ฉันมีคำถามเกี่ยวกับที่นี่เยอะแยะเลยแหละ!!

โครกกกกกกกก

ทามะ: ดีล่ะ ลูกพี่หิวอยู่สินะคะ!!!

ทามะ: เรือของท่านจะปลอดภัยเมื่ออยู่ที่นี่ ไม่มีศัตรูที่สามารถหาเรือเจอที่จุดนี้แน่นอนค่ะลูกพี่

ลูฟี่: โธ่เอ๊ย ฉันนึกว่าเรามีอาหารอยู่บนเรือซะอีก แต่ว่า…

ทามะ: ไม่เป็นไรหรอกค่ะ! เดี๋ยวข้าน้อยจะทำอาหารให้ท่านเอง!!

โจรสลัดที่ข้าน้อยเกลียดก็มี โจรสลัดที่ข้าน้อยชอบก็มี!! ลูกพี่เป็นอย่างหลังนะคะ แถมยังแข็งแกร่งซะด้วย

ลูฟี่: ฉันไม่สนเรื่องนั้นหรอกน่า ยังไงก็เถอะ มีหมู่บ้านอยู่บนเขาลูกนี้เหรอ?

[ โคมะอินุ : โคมัจจิโยะ ]

[ สมาชิกใหม่ : บาบูนมารุ ]

ทามะ: ข้าน้อยและเจ้านาย เป็นเพียงคนกลุ่มเดียวที่ยังอาศัยอยู่ที่นี่ค่ะ! สักวันหนึ่ง ข้าน้อยต้องเป็นคุโนอิจิ (นินจาหญิง) ที่พราวเสน่ห์ให้ได้!!

ลูฟี่: ที่นี่ทั้งเล็กทั้งสกปรกเลย… แถมเหม็นด้วย!! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

ทามะ: หยาบคายไปหน่อยนะคะลูกพี่!!

ลูฟี่: เสร็จรึยังอะ ทามะะะะ!?

ทามะ: ค่ะ!! ข้าน้อยจะนำไปให้แล้ว!!

นี่ค่ะ ทานได้เลยค่ะลูกพี่!!

ลูฟี่: นี่คือข้าวสวยที่หุงเสร็จใหม่!! ขอบคุณสำหรับอาหารนะ!!

อร่อย!! เธอไม่กินบ้างเหรอ?

ทามะ: ไม่ค่ะ! เพื่อที่จะเป็นคุโนอิจิ ข้าน้อยต้องทำให้ร่างกายเบาเข้าไว้ค่ะ!

ลูฟี่: งั้นฉันขออีกแล้วกัน ขอบคุณมาก!!

ทามะ: เร็วจัง!! แต่ว่า…นั่นคือทั้งหมดที่มีแล้วค่ะ…!! และเราก็ไม่มีเครื่องเคียงอื่นๆแล้วด้วย…

ลูฟี่: งั้นเหรอ…! ฉันไม่ได้อยากกินเพิ่มหรอก!! ฉันอิ่มแล้วแหละ!! ขอบคุณนะ

ทามะ: โกหกไม่เนียนเลยค่ะ!!!

อ๊ะ…ข้าน้อยขอไปล้างมือหน่อยนะ

ลูฟี่: เฮ้อ…เธอทำอาหารได้ไม่มากก็จริง…แต่ก็ทำให้ฉันเลยนะเนี่ย

ทามะเป็นเด็กดีจริงๆ!

เท็งงุ: แกเป็นใคร ไอ้บัดซบ!!!

ลูฟี่: หา…!? อุซป…ไม่สิ ไม่ใช่นี่หว่า!

เท็งงุ: แกกล้าดียังไง…!! แกกินข้าวไปเรอะ?!

ลูฟี่: หา? ใช่แล้ว นายเป็น…

เท็งงุ: เจ้าคนเขลา!!!

ลูฟี่: หวาาา!!

เดี๋ยวเซ่ นายเป็นใครกัน!? ฉันก็แค่ขอให้ทามะทำอาหารให้กินแค่นั้นเอง!!

เท็งงุ: ทำไมทามะถึงต้องทำอาหารให้คนอย่างแกด้วย!? แกรู้รึเปล่าว่ามันผ่านไปกี่วันแล้ว ที่เด็กคนนั้นไม่ได้กินอะไรเลย!?

ลูฟี่: หา?

ทามะ: หยุดร้องได้แล้วเจ้าท้อง!! หยุดนะ!! มันน่าอับอายสำหรับนักรบนะ!!

เท็งงุ: หล่อนสานหมวกไผ่มาทั้งวัน!! ต่อให้หล่อนขายของได้หมด ก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีเงินพอใช้ในวันนั้นรึเปล่า!

ส่วนใหญ่หล่อนก็กินแค่ปลากระบอก…แต่ว่า แค่ปีละสองครั้ง วันเกิดของหล่อนและวันขึ้นปีใหม่ หล่อนจะได้รับอนุญาตให้กินข้าวสวยได้…!!

วันนี้ ข้าส่งทามะเข้าเมือง เพื่อซื้อข้าวสำหรับวันเกิดอายุแปดปีของหล่อน!!

แล้วทำไมแกถึงเป็นคนที่ได้กินมัน!?

ทามะ: หยะ…หยุดนะนายท่าน

ให้อภัยข้าน้อยด้วย ที่หุงข้าวโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากท่าน!!!

แต่ชายคนนี้ช่วยชีวิตข้าน้อยไว้!!

อย่าทำให้ข้าน้อยต้องอับอายเลยค่ะ!!

ทามะ: ข้าน้อยจะสานหมวกไผ่เพิ่มให้ เพราะฉะนั้น…ให้อภัยข้าน้อยด้วย!!!

ได้โปรดให้ข้าน้อยได้ตอบแทนบุญคุณของลูกพี่ลูฟี่อย่างถูกต้องด้วยค่ะ…!!! แค่ก

เท็งงุ: ทามะ ยัยเด็กโง่!! นี่เจ้าดื่มน้ำจากแม่น้ำเพื่อประทังความหิวเรอะ!?

ลูฟี่: เฮ่ ทามะ!! …น้ำอะไร?

เท็งงุ: แม่น้ำในประเทศนี้ถูกปนเปื้อนไปหมดแล้ว จากของเสียที่เกิดจากโรงงานของไคโด!!

สำหรับเด็กสาวอย่างหล่อน การดื่มน้ำที่ถูกปนเปื้อนนี่ก็ไม่ต่างจากดื่มพิษหรอก

หล่อนสามารถไปอยู่ที่อื่นได้ แต่ว่า…!! …เด็กคนนี้รออยู่ที่นี่มาตลอด…!!

เท็งงุ: รอบุคคลที่สัญญากับหล่อนว่าจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง

โจรสลัดที่มีนามว่าเอส…!!

ลูฟี่: หา…

กุ๊ย: …เราขาดการติดต่อกับหน่วยสอดแนมที่หาดคุริ…จะเอายังไงต่อดีครับ ดารานำ!?

เราไม่รู้ว่าพวกมันมีจำนวนเท่าไหร่…แต่เรารู้แล้วว่า… มีคนกลุ่มหนึ่งขึ้นฝั่งมาจากจุดนั้น!!!

ฮอว์คินส์: ยังไม่ต้องรายงานเรื่องนี้… ให้คุณไคโดรู้

ฉันจะไปเอง

[ “ดารานำ” แห่งกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร บาซิล ฮอว์คินส์ ]

Trả lời

Email của bạn sẽ không được hiển thị công khai.

Bài viết có 0 bình luận
THÔNG TIN NGƯỜI GỬIĐóng (x)